ก่อนเข้าวัดจริงจัง

อนอื่นต้องลองตั้งคำถามดูก่อนว่าวัดพระธรรมกายคืออะไร ทำไมจึงชื่อว่าวัดพระธรรมกาย อันนี้ตอนแรกก็ไม่รู้นะคะว่าคืออะไรทำตามที่แม่บอกแม่ชอบพาไปวัดนี้ยายก็ชอบพาไปนั่งสมาธิตามแบบวัดจำได้ว่าตั้งแต่จำความได้ตัวเองได้มาวิ่งเล่นในวัดพระธรรมกายตั้งแต่6ขวบรู้แต่ว่าที่นี่คนเยอะจังใส่ชุดขาวทั้งวัด พอเค้านั่งสมาธิกันก็ไปเล่นต่อ รู้สึกสนุกมากกว่าตอนนั้น แต่พอเริ่มโตมาสัก6ขวบกว่าๆยายชวนเด็กๆแถวบ้านที่จังหวัดสตูลไปวัดใกล้บ้านพาไปนั่งสมาธิกับพระอารย์ที่สอนการนั่งสมาธิแบบกำหนดฐานที่7เดินฐาน7ฐาน ตอนนั้นรู้สึกได้เลยว่าแปลกจังแต่ไม่ได้คิดอะไรแค่รู้สึกสงบดีสบายดีจัง แต่ก็นั่งไปแล้วก็หมดเวลาไปเร็วมาก รู้สึกมีความสุขจากภายใน ระลึกได้ขนาดนั้น555 6ขวบเลยนะคะ แต่ก็รู้เลยว่าสมาธิสำคัญมากเพราะตอนอายุ7ขวบต้องไปอยู่กับญาติที่แม่ไม่ได้อยู่ด้วยถึงแม้จะเป็นญาติแต่ก็รู้สึกว่าไม่ใช่แม่ ในความรู้สึกว่าทุกข์มากสำหรับเด็ก7ขวบ เวลาทุกข์ใจก็จะมีสมาธิที่ยายพาไปนี่แหละช่วยให้บรรเทาได้ ไม่ได้นั่งแบบเดินฐานหรอกคะแค่นั่งหลับตาสักพักก็ดีมากแล้ว  นั่งแบบนี้มาจนโตขึ้นก็ได้ไปศึกษาการนั่งแบบสายอื่นๆอีกมากมายเพราะไม่มีใครมาสอนนั่งแค่คุณแม่บอกว่านั่งยังไงก็ได้ให้ใจมันสบาย เลยไปศึกษสายอื่นซะตั้งนานกว่าจะกลับมาอีกทีก็เกือบ33  แต่วันนึงแม่ก็บอกให้ไปบวชชีเพื่อแก้บนให้ตลกนะคะคุณแม่ก็ชอบบนจริงจัง แต่คนแก้บนนี่ไหง๋เป็นดิฉันไปได้แต่ก็นั่นแหละเชื่อแม่ไว้ก่อนหมาไม่กัดแน่นอน555ก็บวชก็บวชแกบนกับหลวงพ่อจรัลแต่แกให้ปฏิบัติธรรมกายเอิ่ม(ต่อวันต่อไปนะคะ)